Da się tak?! Niesprawiedliwe. Powinnam się pohamować. Zabieram całość, nie zostawiam dla innych, a oni tez potrzebują. Muszę nauczyć się dzielić. Dawać, bo sama nie umiem się cieszyć. To bardziej rani. Samotnie.
Oj, płynie. Bardzo szybko. Kiedyś spadaliśmy razem, teraz sama pnę się w górę, nie lecę w dół. Buduję na nowo, ale zatracam to co stare. Nieświadomie wyrzucam ze swoich myśli, zacieram ślady które mogłyby mnie zaprowadzić z powrotem. Odbijam się od dna, ale wciąż zapominam, co mi dało i kim jestem dzięki temu, gdy się unoszę. Zostawiam was, odrzucam w niepamięć. Dlaczego tak robię? Nie chcę, bo wiem że jestem potrzebna, byłam... Teraz mogę tylko przepraszać, bo nie odzyskam, nie wrócę to tego, co było tam na dole. To już nie jest takie samo. Jest samo.
Dziękuję za wszystko. Każdemu z osobna, bo każdy na to ode mnie zasługuje. Każdy, kto był, jest przy mnie blisko.
,,Nie próbujesz, nie wygrywasz"
http://przemek9112.wrzuta.pl/audio/1VAVnEPHzTE/vixen_-_nie_probujesz_nie_wygrywasz
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz